Transbelgica 2026
drie dagen gravelavontuur langs de taalgrens
het plan
Bij de start van een nieuw jaar begint het bij veel fietsers opnieuw te kriebelen. De fietsmicrobe steekt de kop op, plannen worden gesmeed en de drang naar avontuur groeit. Voor mij stond er al snel één uitdaging op de planning: de Transbelgica.
De Transbelgica is een bikepackingroute die België van west naar oost doorkruist langs de taalgrens, grotendeels over onverharde wegen. Van de Vlaamse Ardennen, over het Zoniënwoud, tot in de Limburgse heuvels. Ideaal voor een meerdaags gravelavontuur.
In februari besloot ik de uitdaging aan te gaan. Drie dagen fietsen, meer dan 350 kilometer gravel en een flinke portie modder.
Route van de Transbelgica. In drie etappes van West- naar Oost-België langs de taalgrens.
Dag -1: sneeuw en twijfel
De dag voor vertrek trekt een stevige sneeuwbui over het land. Wegen verdwijnen onder een wit tapijt en plots slaat de twijfel toe: vertrekken of afblazen?
Ik besluit geen overhaaste beslissing te nemen. Extra warme kleren verdwijnen in mijn fietstassen en ik besluit om de situatie de volgende ochtend opnieuw te bekijken.
Dag 1: modderdoop in de Vlaamse Ardennen
Tijdens de nacht smelt de sneeuw gelukkig grotendeels weg. De wegen liggen er sneeuwvrij bij en dus neem ik ’s morgensvroeg de trein naar Kortrijk, de startplaats van de Transbelgica.
Tot mijn verrassing breekt de zon zelfs door en staat er een gunstige wind. Met goede moed begin ik aan het avontuur.
Die goede moed krijgt echter al snel een eerste test zodra de route de onverharde wegen induikt. De gesmolten sneeuw heeft de paden omgetoverd tot ware modderpoelen. Sommige stukken zijn haast onrijdbaar. De combinatie van modder waar je enkeldiep in wegzakt en de vele hoogtemeters maakt het meteen zwaar.
Maar tegelijk is het precies dát wat bikepacking zo mooi maakt. De vergezichten, de stilte op de onverharde wegen en het besef dat je écht op avontuur bent.
Met een glimlach trotseer ik bekende hellingen zoals de Paterberg en de Muur van Geraardsbergen. Op een korte regenbui na in de laatste kilometers blijf ik grotendeels droog.
Mijn eerste overnachting ligt vlakbij Geraardsbergen, in een AirBnB bij Henk, een collega-wielerliefhebber. Bij aankomst staat er al een emmer warm water klaar om mijn fiets schoon te maken — dat soort gastvrijheid vergeet je niet snel.
Na een warme douche brengt Henk me nog snel naar de lokale buurtwinkel waar ik eten insla voor een klein leger. Met een bord vol koolhydraten (er moeten nog twee dagen gefietst worden!) kruip ik moe maar tevreden onder de wol.
Dag 1 in cijfers:
Afstand: 105,8 km
Hoogtemeters: 1404 m
Beweegtijd: 5u50min
Dag 2: regen, modder en mechanische pech
De tweede dag begint met een domper: regen en koude. De hele voormiddag blijft het nat en kil. Gelukkig had ik twee paar handschoenen ingepakt, maar toch kruipt de kou langzaam in mijn lijf.
Ook vandaag liggen de wegen er bijzonder modderig bij. Regelmatig moet ik stoppen om aangekoekte modder uit mijn derailleur of tussen mijn remmen te halen.
Gelukkig maakt de route veel goed. De onverharde wegen door het Hallerbos en het Zoniënwoud zijn pittig — modderig én steil — maar tegelijk fantastisch om te rijden. Dit was voor mij een onbekend stuk van België en absoluut een aanrader voor gravel- en mountainbikeliefhebbers.
Vlak bij de Leeuw van Waterloo help ik een motard die met zijn motor vastzit in de modder. Een voorbode van wat nog komt. Onderweg richting Overijse merk ik dat mijn achterwiel begint te slepen. Wanneer ik stop om te kijken zie ik dat mijn achterrem volledig vol modder zit. Na het verwijderen van de modder draait het wiel weer vrij… maar de vreugde is van korte duur: mijn remblokken blijken bijna volledig versleten.
Zonder achterrem door modderige bossen rijden is geen optie. Safety first! Ik spreek een voorbijganger aan en vraag naar de dichtstbijzijnde fietsenmaker. Tot mijn geluk blijkt die slechts een kilometer verder te liggen. Voorzichtig — zonder achterrem — rijd ik erheen. De fietsenmaker helpt me uit de nood met nieuwe remblokken en mijn fiets krijgt meteen ook een snelle poetsbeurt.
Door de tijd die ik verloren ben en het feit dat het al laat in de namiddag is, beslis ik om Meerdaalwoud over te slaan. Met pijn in het hart, want uit mijn studententijd herinner ik me dat je daar eindeloos kan gravel- en mountainbiken. Daar staat dus nog een rekening open.
Na het vallen van de avond kom ik moe maar tevreden aan in Hannut. Calorieën worden aangevuld, een warme douche doet wonderen voor mijn verkleumde tenen en niet veel later lig ik diep te slapen.
Dag 2 in cijfers:
Afstand: 142,8 km
Hoogtemeters: 1592 m
Beweegtijd: 7u16min
Dag 3: zon en een zware finale
De derde dag brengt gelukkig beter weer. De zon schijnt en het belooft een prachtige dag te worden.
Mijn benen voelen na twee dagen modder en klimmen behoorlijk zwaar, maar na de eerste kilometers — en een bezoek aan de lokale warme bakker — komt de motor weer op gang. Er zit gelukkig nog wat in de tank. Dat is ook nodig, want de laatste dag wordt allerminst een makkie: opnieuw meer dan 100 km met 1200 hoogtemeters, waarvan het grootste deel zich in de laatste 30 kilometer bevindt.
Het wordt echter een topdag. De zon schijnt en de route slingert over prachtige gravelwegen in de Voerstreek richting de finish.
De laatste 30 kilometer zijn zwaar. De inspanningen van de voorbije dagen beginnen door te wegen en alsof dat nog niet genoeg is, weigert mijn voorderailleur plots dienst door de modder van de afgelopen dagen.
Geluk bij een ongeluk: ik zit vast op het kleinste voorblad — precies wat ik nodig heb om de resterende klimmeters te overwinnen.
Laat in de namiddag bereik ik uiteindelijk station Welkenraedt, het eindpunt van de Transbelgica.
Uitgehongerd duik ik meteen de frituur naast het station binnen. Frieten met veel saus, satékruiden en een stevige hamburger smaken zelden zo goed. De uitbaatster vergeeft me gelukkig met de glimlach het modderspoor dat ik door haar zaak trek.
Tijdens de treinrit naar huis spreken verschillende mensen me aan. Mijn modderige fiets maakt duidelijk dat ik iets heb meegemaakt, en met plezier vertel ik het verhaal van drie dagen ploeteren — maar vooral genieten — op de (gravel)wegen langs de taalgrens.
Dag 3 in cijfers:
Afstand: 109,7 km
Hoogtemeters: 1221 m
Beweegtijd: 6u00min
Eindconclusie: een prachtige maar stevige route
De Transbelgica is een fantastische bikepackingroute die je door een verrassend mooi stuk van België voert.
Onderschat de tocht echter niet: de combinatie van veel hoogtemeters en lange stukken onverhard maakt dit absoluut geen gezondheidswandeling.
Mijn tip: rijd deze route bij voorkeur later op het jaar wanneer de kans op goed (droog) weer groter is. De regen en modder maakten het avontuur een stuk zwaarder — voor lichaam, geest én materiaal.
Wil je ook de Transbelgica fietsen? De route vind je hier terug.
